een nieuwe taak

hijt is alweer zo’n twee maanden geleden dat ik op een avond een telefoontje kreeg. Het was de voorzitter van de diaconie van onze Vrije Evangelische Gemeente in Oldebroek. Hij wilde graag een afspraak maken om samen met de voorzitter van de kerkenraad langs te komen voor een gesprekje over hoe het nu met mij gaat. Nu stel ik belangstelling zeker op prijs, maar ik verwacht niet dat zo’n ‘zware delegatie’ van de kerkenraad alleen daarvoor de hele tocht naar Wapenveld zal gaan maken. En inderdaad, toen de beide mannen, de volgende dag tegenover mij op de bank zaten, bleek er nog een andere reden te zijn voor hun bezoek.
Wat ik na het telefoontje van die dag ervoor al wel dacht, bleek te kloppen. In de kerkenraad is een vacature ontstaan en de kerkenraad heeft in zijn wijsheid besloten dat ik die vacature wel eens zou kunnen vervullen. Het gaat om de rol van ouderling visie en vorming. Deze ouderling zal regelmatig aanschuiven bij het overleg van onze predikant met de beide pastorale werkers. In een dergelijk overleg zal gesproken worden over de koers van de gemeente, theologische vraagstukken en ook de vraag hoe om te gaan met ethische kwesties. Daarnaast zal hij verantwoordelijk zijn voor de invulling van het dienstenrooster.
In het gesprek met de beide mannen merkte ik bij mezelf dat ik steeds enthousiaster werd. Een wijkouderling die geacht wordt regelmatig op huisbezoek te gaan, leek me minder geschikt  vanwege mijn gebrek aan energie, maar deze taak zal goed bij me passen.
Toen ik de volgende morgen wakker werd schoot er een Bijbeltekst in m’n gedachten:
Als iemand verlangen heeft naar het ambt van opziener begeert hij een voortreffelijk werk (1 Tim. 3:1).
De gedachte om ‘ja’ te zeggen tegen deze functie werd daardoor nog groter.
Nadat ik later in de week een goed gesprek heb gehad met onze voorganger, hij moet ook met een ex-voorganger door één deur kunnen, heb ik de knoop doorgehakt. Inmiddels heeft de ledenvergadering van de gemeente ingestemd met mijn benoeming en zal ik 26 april ingezegend worden.
Ik ben erg dankbaar dat ik op deze manier mag bijdragen aan het mede leiden van onze mooie gemeente. Daarnaast blijf ik hier en daar preekbeurten verzorgen in allerlei kerken en gemeenten. Mooi dat het allemaal weer lukt. In principe word je voor vier jaar gekozen in de kerkenraad. Dat klinkt best lang. Vooral ook omdat ik geen idee heb hoe mijn gezondheid zich zal ontwikkelen. Maar wat ik wel weet is dat mijn Hemelse Vader mijn leven in Zijn hand heeft. Ik weet me afhankelijk van Hem en Hij zal met me mee gaan, ook nu ik deze taak met vreugde mag aanvaarden.

---